Cees Tukker: Leukste stukje Nederland

Er is op Curaçao een vrijheid van leven en denken die me goed bevalt. Zolang je rekening houdt met de normale menselijke verhoudingen legt niemand je een duimbreed in de weg.” Aan het woord is de heer Cees Tukker, één van de Nederlandse ‘Penshonado’s’ die zich op Curaçao gevestigd hebben. Zeer in het kort kan de Antilliaanse Penshonado regeling omschreven worden als een mogelijkheid voor mensen van minimaal 50 jaar – uit welk land ter de wereld dan ook – om zich op de Antillen te vestigen waar zij 10% belasting betalen op hun wereldinkomen en na 1 jaar onder het Antilliaanse successierecht (6% i.p.v. 50%) en schenkingsrecht aan kinderen vallen. “De ongeveer 80.000 Nederlanders die wegens fiscale redenen in België woonden werden door de Nederlandse overheid ongemoeid gelaten. Maar toen het aantal Nederlandse Penshonado’s op Curaçao de 300 naderde, haastte de toenmalige staatssecretaris van financiën Willem Vermeend zich om beperkende maatregelen in te voeren. Helemaal logisch is dat natuurlijk niet, want in plaats van dat de Nederlandse Antillen daar wel bij vaart, gaat alles naar België. Maar vanuit België komen geen economische vluchtelingen naar Nederland die hopen op een beter bestaan voor hun gezin.” Ook meer in het algemeen vindt de heer Tukker dat het beeld dat in Nederland van Curaçao bestaat niet met de werkelijkheid klopt. “Misschien komt dat ook door de overlast die veroorzaakt wordt door dat deel van de Antilliaanse jeugd dat vol verwachting over het beloofde land naar Nederland vertrekt maar zelfs in eigen land hun draai niet kunnen vinden, laat staan dat ze dat in Nederland kunnen. Men is hier bovendien een veel vrijere leefwijze gewend en het leidt al snel tot botsingen als in Nederland alles aan regels gebonden blijkt te zijn. Maar we wonen hier nu precies 10 jaar en wat ik in de Nederlandse media lees klopt lang niet altijd met mijn ervaringen hier. We kwamen destijds eerst een week of drie met vakantie en zagen het hier wel zitten. Ik overwoog in die tijd nog om in Amerika te gaan wonen waar ik toch voor zaken moest zijn, maar wij voelden ons daar niet thuis. We kozen voor Curaçao, waar twee van onze drie kinderen respectievelijk de HAVO en VWO hebben afgemaakt en ook beide terug willen komen naar Curaçao. De eerste zeven jaren van ons verblijf hier heb ik eigenlijk niets ondernomen. Voor een deel heeft het er mee te maken dat ik het toen nog best moeilijk vond om echt aansluiting te vinden in de Antilliaanse samenleving. Maar vanuit de Penshonado club leerde ik langzaam maar zeker meer mensen kennen. Vooral toen wij door tussenkomst van de Kamer van Koophandel onze expertise aanboden aan lokale ondernemers en daar verrassend veel reacties op kregen. Ook ben ik op zeker moment door een Antilliaanse ondernemer benaderd om deel te nemen in een bouwmaterialenhandel in de trant van de Amerikaanse Home Depots. Ik ben weliswaar geen aandeelhouder geworden, maar het project zat goed in elkaar en we hebben toen een samenwerkingsvorm gevonden die voor beide partijen voordelen bood. Ondertussen heb ik samen met Tom Massizzo dit veelzijdige entertainment centrum opgezet, in het destijds vervallen landhuis Granbeeuw. Aan de belangstelling te zien bestond er wel behoefte aan een plek waar je terecht kunt voor activiteiten variërend van poolbiljard, tafeltennis, dart, schaken, dammen, theater, feesten, bruiloften, partijen en conferenties. Achteraf gezien is het goed dat ik de eerste jaren niet te hard van stapel ben gelopen, want nu weet ik beter hoe alles hier werkt. Als je mij nu vraagt wat hier beter kan en beter moet, dan denk ik in de eerste plaats aan de dienstverlening van de overheid naar het publiek toe. De meeste mensen zijn heel vriendelijk, maar de dienstverlening kan een stuk sneller en beter. Als je eenmaal weet hoe dat in zijn werk gaat, dan vind je ook op dat punt je weg wel. Maar het is beter voor de economie als de wachttijden kunnen worden teruggebracht.”